در افغانستان امروز، حقیقت نه شنیده می‌شود و نه تحمل٫بلکه حقیقت زندانی میگردد

بیش از یک ماه از بازداشت جاوید نیازی، صاحب‌امتیاز خبرگزاری پیگرد، می‌گذرد، اما خانواده او هنوز از ابتدایی‌ترین حق انسانی، یعنی دیدار و ملاقات با عزیزشان، محروم هستند.

این محرومیت طولانی‌مدت نه تنها نگرانی‌ها را درباره وضعیت و سرنوشت او افزایش داده، بلکه نشانه‌ای آشکار از بی‌اعتنایی به حقوق انسانی، اصول عدالت و کرامت بشری است.

بازداشت یک خبرنگار و محروم ساختن خانواده‌اش از حق ملاقات، پرسش‌های جدی را درباره میزان تحمل صدای مستقل و آزادی بیان در افغانستان مطرح می‌کند. اگر قانون وجود دارد و اگر اتهامی وجود دارد، باید در چارچوب یک قانون و با شفافیت بررسی شود٫اما نگه‌داشتن یک انسان در بی‌خبری و محروم کردن خانواده از ملاقات، اقدامی است که بیش از هر چیز بر رنج و نگرانی نزدیکان او می‌افزاید.

خانواده جاوید نیازی روزهای عید را در حالی سپری کردند که چشم‌انتظار خبری از عزیزشان بودند٫ روزهایی که باید با آرامش، امید و گردهمایی خانواده همراه می‌بود، به روزهای اضطراب، اندوه و انتظار تبدیل شد این بی‌خبری طولانی، زخمی عمیق بر دل خانواده، دوستان و همکاران او بر جای گذاشته است.

حقیقت را نمی‌توان با بازداشت و زندان خاموش کرد. تاریخ بارها نشان داده است که زندان‌ها نتوانسته‌اند صدای حقیقت را از میان ببرند شاید بتوان انسان‌ها را در پشت دیوارها و میله‌ها محبوس کرد، اما اندیشه، قلم و حقیقت را نمی‌توان به بند کشید.

ادامه این وضعیت، مایه نگرانی عمیق، تأسف و شرمساری است محرومیت یک خانواده از حق دانستن سرنوشت عزیزشان و جلوگیری از ملاقات با او، نه تنها یک مسئله فردی، بلکه آزمونی برای میزان پایبندی به حقوق انسانی میباشد٫
آزمونی که افکار عمومی با دقت آن را دنبال می‌کند.